2024

Overal op social media zie ik het voorbij komen. Reflecties van het afgelopen jaar nu het einde van december langzaam nadert. Beelden en woorden waar je misschien zelfs wel onzeker van wordt. En ik...

…kijk er eerlijk gezegd niet naar of scroll verder. Veelal gaan deze reflecties over de in 2023 gestelde doelen en de successen die behaald zijn. Proostend op het komende jaar waarin licht, liefde en nog meer van dat geneuzel centraal mogen staan. Maar misschien voel jij je op dit moment wel gewoon ontzettend kut. En weet dan dit: je bent absoluut niet de enige. Ik kan je de hand schudden. Ik had nooit gedacht aan het begin van dit jaar dat ik voor het eerst in mijn leven met de feestdagen alleen zou zijn. Als je me dat in januari had verteld, had ik je vol ongeloof aangekeken.

Mijn jaar zou ik omschrijven als turbulent en intens. Er zijn dagen dat het heel licht in mijn hoofd is gelukkig, zeker het afgelopen half jaar, maar ook dagen dat het zwart niet donker genoeg lijkt te zijn. Dat ik enorm onzeker ben, niet wetende wat er boven mijn hoofd hangt in 2025. Maar bovenal het klotegevoel van jezelf niet goed genoeg voelen in de liefde. Het gevoel waardeloos te zijn, ook al heeft je ex tegen je gezegd dat het allemaal niets met jou te maken had. Dat geloof ik ook wel, maar het doet verdomd veel pijn. Ook als je zelf degene bent die uiteindelijk de beslissing neemt om te scheiden. Het doet gruwelijk veel zeer én is extreem bevrijdend. Een hele vreemde gewaarwording van dualiteit.

Hoewel het echt een heel intens jaar was, heb ik tegelijkertijd nog nooit zoveel geleerd over mezelf als in 2024. Het is alsof er op heel veel gebieden nu zaadjes zijn geplant.

Heb jij ook weleens dat je dagdroomt/filosofeert over je leven en dat het uit lijkt te komen? Ik heb dat dus heel vaak. Mijn hele leven eigenlijk wel, alleen pas sinds de laatste jaren durf ik er naar te luisteren, hoe eng ik het ook vind. In 2023 schreef ik lukraak op social media dat ik ‘de Tien miste die het roer volledig durfde om te gooien net als op haar 17e’ en ik ineens over van alles onzeker was wat ik niet kon plaatsen. Nou, dat plaatsen is nu wel gelukt. En soms verafschuw ik mijn intuïtie daar om.

Het hele jaar van 2023 voelde ik me al rot, zonder duidelijke oorzaak. Alsof er echt iets groots boven mijn hoofd hing. Dat was dus ook zo. Aan het begin van 2024 was het alsof er een gigantische bom ontplofte op het gebied van de liefde. Zomaar leek alles ineens kapot die ene vreselijke avond in januari en waren we beiden ineens aan het roeien zonder riemen. Proberen vast te houden aan wat er nog was want dit wilden we niet voor de kinderen, maar wat was dat dan precies waar we aan vast hielden? Was het er nog wel überhaupt na zoveel jaar van geen emotionele verbinding meer waar ik al die tijd zo naar verlangde en voor had gevochten? Waarin ik voor mijn gevoel zo tekort was gedaan. Allebei drijvend op ons eigen eilandje en in geen velden of wegen een brug te bekennen.

Bam, alsjeblieft: hier is het antwoord van je intuïtie van 2023. En het jaar 2024 was verdomme nog maar net begonnen. Ik probeerde roeispanen te vinden op mijn manier. Ergens in dat eerste half jaar leek het alsof we in een bootje van schijnveiligheid zaten. ‘Voor gezinnetje spelen’ is een uitspraak die weleens voorbij kwam. En dat was precies wat het was. Het ‘oude, vertrouwde’ maar niet per se dat dat goed was als ik voor mezelf spreek. Ik had het niet door, want ik ging gewoon maar verder. Mijn voorbeeld zijn namelijk mijn ouders die een huwelijk van bijna 60 jaar hebben getrotseerd met ups and downs.

Dat is namelijk wat ik doe: de harmonie bewaren en vechten ten koste van mezelf. Ten koste van mijn autonomie. Wat wil ik zelf eigenlijk in godsnaam zonder eens aan anderen te denken wat ze er van vinden? En worden die wensen vervuld als ik ze kenbaar maak en probeer autonoom te zijn? Een waardevol inzicht waar ik dit afgelopen jaar me geconfronteerd werd.

Totdat daar die ene therapiesessie kwam in de maand mei en de woorden van de relatietherapeut zorgden voor een soort donderslag bij heldere hemel in mijn hart.

Ik brak en ik brak open…

Totdat daar dat moment kwam dat ik onze nieuwe dure auto op de oprit zag staan en de gedachte om de sleutels te pakken en mezelf tegen een boom te parkeren ineens heel realistisch werd. Dat zou misschien wel indruk maken, zou ik dan gehoord worden? Donkerder dan dit werd het niet.

Ik realiseerde me dat ik niet ronddreef in een bootje maar levenloos op de bodem lag. Ik was in werkelijkheid in mijn hart dood- en doodongelukkig. Ik durfde het gevoel alleen niet toe te laten, maar er was geen ontkomen meer aan toen mijn hart eenmaal een barstje van licht had toegelaten.

‘Ik wil het niet kapot maken’, huilde ik tegen mijn soulbestie Willemijn. ‘Maar Tien, het is al kapot’, zei ze. Haar woorden vormden een echo in mijn hoofd. Ze had gelijk. ‘Waar in je lichaam voel je jezelf veilig?’, vraagt lieve vriendin Majanka aan me. ‘Ik weet het niet’, antwoord ik hyperventilerend terwijl mijn handen zich vullen met tranen. Maar zodra mijn hand mijn hart raakt, voel ik het weer. Oh ja…daar is het. Daar zijn de antwoorden die ik nodig heb nu. In mijn hart.

Het was alsof ik terug ging in de tijd. De tijd van de, je raadt het al, 17-jarige Tien. Dit gevoel. Ik herkende dit maar al te goed. Dat sterke gevoel dat je weet dat het klaar is. Dat er nog maar 1 ding op zit en dat is luisteren naar je hart hoe moeilijk dat ook is.

Ik hakte de knoop door na uren, dagen, weken, maanden en eigenlijk stiekem zelfs al jaren van onzichtbare tranen. Dit was het dan. Hier zouden onze wegen als partners scheiden in de hoop dat er zich een nieuwe weg mag gaan vormen als ouders van drie prachtige kinderen, want dat blijven we zolang we leven. Soms kunnen twee individuen apart van elkaar mooie mensen zijn, maar als combinatie niet meer het beste in elkaar naar boven halen hoe hard je het ook probeert.

‘Ik had het voor mijn kinderen graag zo anders gewild’, zegt mijn hoofd.
‘Maar je doet het anders voor ze door dit juist te doen’, zegt mijn hart.

Ik denk terug aan de zwangerschap van mijn laatste dochtertje. Ik zie de beelden voor me die destijds door mijn hoofd flitsten. Vrouwen in mijn familie die relaties hebben met emotioneel onbereikbare mannen. Ik zie het beeld voor me tijdens de bevalling waarbij ik pilaren wegduw om iets te verwoesten, zodat ik daarna opnieuw kan bouwen. En ineens valt ook die puzzel op zijn plek. In mijn hart bedank ik haar, mijn wijze kleintje.

Ik weet dat het voelt als falen voor veel mensen die willen scheiden, gaan scheiden of gescheiden zijn. Maar 2024 leerde me bovenal dit: je bent aan het winnen. Je bent alleen maar aan het winnen. En je kunt alleen winnen als je durft te verliezen…